Ik zie wel een soort rode draad...
in de gesprekken die ik heb gevoerd met jongeren en vluchtelingen:
Je ziet heel erg veel boosheid en ook wel verdriet...
over het feit van: ik hoor er niet bij, ik mag niet meedoen.
Als Wilders zegt 'minder, minder, minder', is er 'n heel grote groep jongeren die denkt:
'Dus ik hoor er niet bij? Er is minder van mij nodig?' Dat vind ik heel erg.
Daarom denk ik, ook met m'n zoon, want die is een trotse moslim.
Ik hoop wel dat we ooit een tijd krijgen waarin hij daar ook gewoon trots op kan zijn.
Dat men hem aanneemt om z'n kwaliteiten en niet afwijst om een gekke achternaam.
Er wordt heel veel van dat 'wij/zij' meegenomen in deze discussie.
Je ziet dat dat bij jongeren veel boosheid met zich mee brengt.
Ik probeer mensen continu te bestoken...
met dat het zo belangrijk is om die diversiteit te omarmen.
Dat is wel een soort van missie, ja.
Mijn naam is Sandra. Ik ben 34 jaar bijna...
en trainer en coach op het gebied van empowerment, en antropoloog.
we delen de littekens